అంతర్జాతీయ మాతృభాషా దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు

 మిత్రులందరికీ ...మాతృభాషా తృణీకారం మాతృదేవీ తిరస్కారం’ అని అన్నారు. ఉన్న ఊరిని, కన్నతల్లిని, తల్లి భాషనీ ప్రేమిద్దాం! గౌరవిద్దాం!! అంతర్జాతీయంగా తెలుగు నిలిచేందుకు దేశవిదేశాల్లో తెలుగువారు ఎంతో కృషి చేస్తున్నారు, అలాగే మనమూ పూనుకోవాలి. మనదైన కమ్మనైన అమ్మభాషని పదికాలాలు పరిరక్షించు కోవాలి.. ఇది ప్రజలూ, ప్రభుత్వమూ కలసి కట్టుగా పూనుకోవాలి. జై తెలుగు తల్లి!!!!

అంతర్జాతీయ మాతృభాషా దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు!! ప్రతి సంవత్సరం ఫిబ్రవరి 21 న ప్రపంచవ్యాప్తంగా బహుభాషాతనాన్ని, భాషా-సాంస్కృతిక భిన్నత్వాన్ని గుర్తించేందుకు, అవగాహన పొందేందుకు ఈ రోజును జరుపుకుంటారు. ఐక్య రాజ్య సమితి సాంస్కృతిక విషయాల సంస్థ యునెస్కో ఈ రోజును 17 నవంబర్ 1999న తొలిసారి ప్రకటించింది. ఐక్య రాజ్య సమితి జెనరల్ అసెంబ్లీ కూడా ఈ విషయాన్ని ధృవీకరించి, 2008 ని అంతర్జాతీయ భాష సంవత్సరంగా ప్రకటించింది. మాతృభాష గురించి గాంధీజీ గుజరాతీలో రాసుకుంటూ -‘

నవరసా లొలికించే నాట్య మయూరి 
ఫల రసాలు పండించే నిత్య సుకుమారి 
గలగలా పొంగి పొరలే కావేరి 
నిగ నిగా వంపుసొంపుల వయ్యారి 
ప్రకృతి వడిలో ప్రియపుత్రిక ఈ జనని 
వికృతి చేష్టలకు తల వొగ్గదు నా జనని 
రాక్షసులను ఋషులుగా మహర్షులుగా 
మార్చిన నా భారతి 
వీరనారీ శిరోమణులను కన్న భాగ్యవతి 
పుణ్య పురుషులను కన్న భూమి భారతి 
నీ త్యాగ నిరతికి ఇదే మా మంగళహారతి .

Cicero of the Roman empire wrote this about the situation during his lifetime :

Cicero of the Roman empire wrote this about the situation during his lifetime :
1. The poor, work & work.
2. The rich, exploit the poor.
3. The soldier, protects both.
4. The taxpayer, pays for all three.
5. The wanderer, rests for all four.
6. The drunk, drinks for all five.
7. The banker, robs all six.
8. The lawyer, misleads all seven.
9. The doctor, kills all eight.
10. The undertaker, buries all nine.
11. The Politician lives happily on account of all ten.

Written in 43 B.C. , but valid even today!

Cheers

మనకోసం.(ఒక చిన్న కథ).

మనకోసం.

ఒకతను వున్నంతలో భార్యా పిల్లలతో ఆనందంగా బతుకుతుంటాడు.
ఒకరోజు అతడు బజార్లో నడుస్తూ వుంటే ఒక నాణెం దొరుకుతుంది..
మకిలి పట్టి మధ్యలో చిల్లు వున్న రాగి నాణెం..అది...!!
అతడు దాన్ని రుద్ది చూస్తాడు..ఆశ్చర్యం..!!
ఇంకో రాగి నాణెం వస్తుంది..
మళ్ళీ రుద్దుతాడు..
మరోటి వస్తుంది..
మళ్ళీ రుద్దితే మళ్ళీ ఒకటి..!!
అప్పుడు ఆకాశవాణి వినిపిస్తుంది..
ఓ మనిషీ..!
ఇది మాయానాణెం..
దీన్ని ఎన్నిసార్లు రుద్దితే అన్ని నాణేలు ఇస్తుందీ..
అయితే మధ్యలో ఒక్కసారి ఆపినా ఆమాయ పోతుందీ...!!
అని చెప్తుంది.
అంతే ఆ మనిషి తన ఇంటిలో వున్న నేలమాళిగలోకి వెళ్ళి నాణేన్నిరుద్దటం మొదలు పెడతాడు.
తనను తాను మర్చిపోతాడు. కుటుంబాన్ని మర్చిపోతాడు.
పిల్లల్ని మర్చిపోతాడు.
ప్రపంచాన్ని మర్చిపోతాడు.
అలా రుద్దుతునే వుంటాడు..
గుట్టలుగా సంపదను పోగెస్తునే వుంటాడు.
ఒకరోజు అతడికి ఇక చాలనిపిస్తుంది.
రాగినాణేన్ని పక్కన పడేసి..బయటికి వస్తాడు.
అతడిని ఎవ్వరూ గుర్తు పట్టరు.
పిచ్చి వాడిలా ఉంటాడు.
పిల్లలకు పిల్లలు పుట్టి వుంటారు..
కొత్త భవనాలు వెలసి వుంటాయి..
కొత్త సంగీతాలు వినిపిస్తుంటాయి..
స్నేహితులు..
చుట్టాలు..
పుస్తకాలు..
ప్రేమ,పెళ్ళి...
జీవితం ప్రసాదించిన అన్ని సుఖ సంతోషాలను  అనుభవిస్తుంటారు.
ఆ మనిషికి ఏడుపు వస్తుంది.
ఇంతకాలం ఇవన్నీ వదిలేసి నేను చేసింది ఇదా అని కుప్పకూలుతాడు.
ఒక్కోసారి మనం కూడా చేతిలో ఇలాంటి మాయానాణెం పట్టుకొని వున్నామా అనిపిస్తుంది.
డబ్బు సంపాదనలో పడి ..
కీర్తి కాంక్షలో పడి..
లక్ష్య చేధనలో పడి,
బంగారు నాణెం వంటి జీవితాన్ని వదిలి..
మకిలి రాగినాణెం లా మార్చుకుంటున్నామా అనిపిస్తుంది.
డబ్బు అవసరమే...
కాని అంతకన్నా ముఖ్యమైనది
అమ్మ అనురాగం..
భార్య ప్రేమ..
పిల్లల ముద్దు ముచ్చట్లు..
ఆత్మీయుల అభిమానం..
వాటికీ మనం దూరంగా
బతుకు తున్నాం.
ఈ బంగారు నాణేలు మన జేబులో తగినన్ని వుండాలి..
ఈ బంగారు ముచ్చట్లు గుండె అంతా నిండాలి.
మనసంటూ ఉన్నవారందరూ స్పందించే ఉదంతం.
కథ కాదు సుమా యథార్థ జీవిత చిత్రం.

కర్మ సిద్ధాంతం

ఒక రాజు..తన ఆస్థానంలో ఉన్న ముగ్గురు మంత్రులను పిలిపించి..వారికి ఒక్కొక్క ఖాళీ గోనె బస్తా బ్యాగ్ లను చేతికిచ్చి..అరణ్యంలోనికెళ్ళి వాళ్లకు తోచిన పండ్లు,ఫలాలను అందులో నింపి..సాయంత్రం లోపు తీసుకు రావలసిందిగా ఆజ్ఞాపించాడు.

ముగ్గురూ అరణ్యం లోనికెళ్లారు..

మొదటి మంత్రి ఆలోచించాడు..రాజు గారు పండ్లు తెమ్మన్నారంటే ఏదో విశేషం ఉండిఉండాలి..కనుక మంచి పండ్లు తీసుకు వెళ్ళాలి..అనుకుంటూ అరణ్యం అంతా తిరుగుతూ పండ్లు నింపసాగాడు.

రెండో మంత్రి ఆలోచన..రాజు గారికి పండ్లకి కొదవ లేదు..అయినా మాకు పంపారు..సరే ఏదోలా బస్తా నింపేస్తే చాలు..అనుకుంటూ కంటికి కనిపించిన పండ్లు తాజా,వాడిన,పుచ్చిన భేదభావం లేకుండా నింపసాగాడు.

ఇక మూడో మంత్రి..చాలా చతురంగా ఆలోచించాడు..రాజు గారికి చాలా పనులు..పండ్ల అవసరం అతనికి లేదు.,పై పైన చూస్తే చూడొచ్చు.బస్తా ఖాళీచేసి చూసే సమయం కూడా ఉండదు..చూడనిదానికి కష్టపడి అడివంతా తిరగాల్సిన అవసరం ఏముంది..అనుకుంటూ ఆకులు అలములతో బస్తానింపి..పైన కొన్ని పండ్లతో అలంకరించేసాడు..

సాయంత్రం ముగ్గురూ పండ్ల బస్తాలు తీసుకుని రాజుగారి ముందు హాజరయ్యారు.

మూడో మంత్రి ఊహించినట్లే..రాజు గారు చాలా పనుల్లో తలమునకలై ఉన్నారు..కనీసం బస్తాలు వంక చూడనైనా చూడకుండా సైనికులను ఆదేశించారు."ఈ ముగ్గురినీ చెరసాలలో నెల రోజుల పాటు వారి పండ్ల బస్తాలతో పాటు బంధించండి.తినడానికి ఏమి ఇయ్యరాదు..వారు తెచ్చిన పండ్లే వారికి ఆహారం."

ముగ్గురిని చెరసాలలో బంధించారు..

మొదటి మంత్రి..చక్కని తాజా పండ్లు మూలంగా ఎలాంటి ఆకలిబాధలు లేకుండా శిక్షాకాలం పూర్తిచేసి తిరిగి ఆస్థానానికి చేరుకున్నాడు.

రెండవ మంత్రి..కొన్నిరోజుల వరకు బాగానే తిన్నా..కుళ్ళిన,వాడిన పండ్లు మిగతా రోజుల్లో తిని తీవ్ర అస్వస్థతకు గురై మంచాన పడ్డాడు..శాశ్వతంగా.

మూడవ మంత్రి..పైపైన అలంకరించిన పండ్లతో 2 రోజులు గడిపి..ఆకులు,అలములు తో మరో వారం పాటు మాత్రమే గడిపి..పై లోక యాత్రకు వెళ్ళిపోయాడు శిక్షాకాలం ముగిసే లోపే..

కర్మ : మనం చేసిన పనులకు తగిన ప్రతిఫలం తప్పక లభిస్తుంది..మంచి కర్మలకి మంచి.,చెడు/పాప కర్మలకు చెడు పర్యవసానాలు తప్పవు.

1000 గోవుల మంద ఉన్నా..దూడ ఖచ్చితంగా తన తల్లి దగ్గరికి ఎలా పోగలదో..మంచి,చెడు కర్మలు కూడా అలానే మనల్ని వెదుక్కుంటూ వచ్చేస్తాయి.

కర్మ సిద్ధాంతం పనిచేసే తీరు ఇదే..

మనిషి జీవితం విచిత్రమైంది

మనిషి జీవితం విచిత్రమైంది ౾◆౾ ......

యవ్వనంలో సమయం, శక్తి ఉంటాయి..
కానీ డబ్బు ఉండదు..??
◆మధ్య వయసులో డబ్బు, శక్తి ఉంటాయి.
.కానీ సమయం ఉండదు..??
◆వృద్ధాప్యంలో సమయం, డబ్బు ఉంటాయి.
.కానీ శక్తి మాత్రం ఉండదు..
◆తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేసే లోపు...
`  జీవితం ముగిసిపోతుంది.
◆మనం పుట్టినప్పుడు మనల్ని ఎవరు వచ్చి చూశారో మనకు తెలియదు..
◆మనం మరణించాక మనల్ని ఎవరు చూడటానికి వస్తారో కూడా మనకు తెలియదు...
◆కావున , మనం బ్రతికి ఉన్నప్పుడు మనతో         ఉన్నవాళ్లను మనసారా ప్రేమించండి.
◆ఆప్యాయత అనురాగలను పంచండి..
◆మనం మరణించి కూడా జీవించేలా మానవత్వాన్ని చాటండి .......

*ప్రార్థన*

*ప్రార్థన* 
భగవంతుడా! నాకు అదివ్వు, నాకు ఇదివ్వు, భగవంతుడా! నన్ను కాపాడు, అదే గదా! మనం కోరుకుంటున్నది భగవంతుడిని కాదు, 
మనం కోరుకుంటున్నది భద్రత, ఆనందం. 
ప్రార్థనలో మనం కోరుకుంటున్నది సుఖసంతోషాలనే కానీ అది ఒప్పుకోవడానికి మనం సిద్ధంగా లేము. అన్నిటికన్నా ముందు, మనలో మనము ఖచ్చితంగా ఉండటం ముఖ్యం. ఆ తర్వాత మనం నిజమైన ఆనందానికి, సుఖసంతోషాలకు ఉన్న అడ్డంకులను ఎలా దాటాలో చూడవచ్చు.
మన మూర్ఖత్వం చూసుకోనంత వరకూ భగవంతుడి వైపు చూడటం వల్ల లాభం లేదని గ్రహించాలి . 
మతం పట్ల మనకున్న మౌలిక ఉద్దేశాన్ని మనం నిజాయితీగా చూస్తే, మనమెప్పుడూ దైవత్వాన్ని కాంక్షించలేదని మనం గమనిస్తాం. దయచేసి ఇది అర్థం చేసుకోవాలి.
మన ఆకాంక్ష ఎల్లప్పుడు అనంతం కోసం వుండాలి.
మన ఆకాంక్షంతా సౌకర్యం, సంపద, అధికారం, సుఖాల కోసమే వుంటుంది .
వీటన్నిటినీ సాధించేందుకు భగవంతుడు ఒక పరికరం అని అనుకుంటున్నాం .
మన రక్షణనో లేదా ప్రాపంచిక విషయాలనో కోరుకుంటూ ఉంటే, మన ప్రార్థనకు అత్యాశ, భయం ఆధారాలవుతాయి. ఇది పనిచేయదు.
సాధారణంగా, మనం ప్రార్థనను దేవుడిని చేరుకునే మార్గంగా భావించాలి.
కానీ భగవంతుడి గురించి మనకు నిజంగా తెలిసిందేమిటి? మనం అర్థం చేసుకోవాల్సినదేమిటంటే, ప్రగతి అనేది ప్రార్థన వల్ల జరగదని, ప్రార్థనాయుతంగా ఉండడం అనే గుణం వల్ల ప్రగతి వస్తుంది, అంతే కాని ప్రార్థనను ఒక చర్యలా చేయడం వల్ల కాదు. ప్రార్థనా పూర్వకంగా ఉండడం అంటే మొత్తం మన జీవనాన్నే ఒక అర్పణగా మార్చడం, అది మనల్ని మనం అర్పించుకునే ప్రక్రియ.
ప్రార్థనా పూర్వకంగా ఉండడమనేది సకల భూతాంర్గతమూ, సర్వవ్యాపితమూ అయిన దైవంతో లోతైన బంధాన్ని కలిగి ఉండడం. అదొక గుణం, అదొక స్థితి. మనం ప్రార్థనా పూర్వకంగా మారేకొద్దీ, అది అత్యంత మనోహరంగా ఉంటుంది. కానీ మనం మన అంతర్గత ప్రవృత్తికి సంధానమై ఉన్నపుడే మనం ఆ స్థితికి చేరుకుంటాం. అప్పుడు అనుభవం పరిపూర్ణానందంగా ఉంటుంది.
మనం పూర్తి ఆనందంగా ఉన్నప్పుడు, మనం సహృదయులమై
స్వీకరించగలుగుతాం. అప్పుడు ప్రార్థన ఏమాత్రం ఏకపాత్రాభినయం కాబోదు, ఎంతో గొప్ప సంతోషాన్ని తెచ్చే వేడుకగా మారుతుంది.
అప్పుడు మనం భయంతోనో లేదా అత్యాశతోనో ప్రార్థించం. ఎందుకంటే అప్పుడు ప్రార్థనే ఒక పారితోషికమవుతుంది కాబట్టి.
మనం నిజంగా ప్రార్థనాపూర్వకంగా ఉండడం అంటే ఏంటో తెలుసుకున్నప్పుడు, ప్రార్థన దేవుడిని చేరే మార్గం కాక, దేవుడే మన ప్రార్థనకు సాధనంగా మారుతాడు.

శుభోదయం .../\...

పిల్లవాడు వర్షములో తడిసి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు.....
అన్నయ్య అన్నాడు ...గొడుగు ఎందుకు తీసుకు వెళ్ళలేదు!
అక్క అన్నది ...వర్షం తగ్గిన తరువాత రావచ్చుకదా!
నాన్న కోపముగా అన్నాడు...జలుబు చేసినప్పుడు నీకు తెలిసివస్తుంది!
అమ్మ తలతుడుస్తూ అంటోంది... మాయదారి వాన పిల్లవాడు ఇంటికి వచ్చేదాకా ఆగవచ్చుకదా!
అదీ... అమ్మంటే ...అదే అమ్మతనములోని కమ్మదనమంటే..

..../\.....